We houden de wet aan voor verlengde jeugdhulp: hulp aan jeugdigen tussen de 18 en 23 jaar.
In verschillende culturen komt direct taalgebruik van de arts over het einde van medische mogelijkheden van de patiënt als een schok over. In verschillende religies kan nooit de arts zeggen of de patiënt dood gaat. Dit is in hun visie voorbehouden aan God/ Allah.
Welke factoren spelen een rol bij de behandeling? Er zijn een groot aantal factoren die een rol spelen bij beslissingen over welke behandeling in de palliatieve fase het meest passend is. Het belang van het kind staat altijd voorop en elk kind dient met waardigheid, respect en privacy behandeld te worden. Zorgverleners overleggen voortdurend met u en met uw kind over de keuze’s en de te nemen stappen. Ze doen dit op een manier die voor u en uw kind begrijpelijk is. Uw mening en wensen en die van uw kind moeten zwaar wegen in afwegingen over alle aspecten van de zorg. Indien nodig biedt men u een second opinion aan.
Bij sommige moslims kan het voorkomen dat men het belangrijk vindt dat de zieke niet te weten komt wat hem of haar mankeert. Zeker als het om een levensbedreigende ziekte gaat. In meer culturen gaat het ‘welzijn’ van de patiënt boven diens (recht op) waarheid. De patiënt wordt beschermd. Dit is helemaal aan de orde als het om een kind gaat. Een woord als ‘kanker’ mag niet vallen.
Doop of ziekenzalving kan voor kind en familie een christelijk ritueel zijn om de onderlinge verbondenheid in liefde tot uiting te brengen en te delen in de verwachting dat deze verbinding tot over de grenzen van het leven standhoudt. De geestelijke verzorging kan hierin een rol vervullen. Maar natuurlijk ligt een geloofsgemeenschap in de buurt nog meer voor de hand, zeker als het kind thuis is.
Close-reading betekent dat een tekst meerdere keren gelezen wordt. Iedere keer wordt er stil gestaan bij een ander leesdoel. Een tekst wordt hierdoor vanuit meerdere perspectieven belicht.
In veel culturen en godsdiensten treft de ziekte van een lid van de familie het geheel. Zo veel mogelijk mensen zijn in moeilijke fases aanwezig. In het ziekenhuis of thuis. Het is hun godsdienstige plicht om ‘er te zijn’. De familie wordt vaak betrokken bij keuzes op medisch-ethisch terrein.
Gezamenlijke besluitvorming is een centraal element binnen de kinderpalliatieve zorg. In de richtlijn kinderpalliatieve zorg is er een hoofdstuk gewijd aan besluitvorming. Hierin wordt een samenvatting gegeven van de bestaande kennis, en er worden 26 aanbevelingen gedaan over de algemene aspecten van het continue proces van gezamenlijke besluitvorming.
Het handvest is een beschrijving van hoe goede kinderpalliatieve zorg er in Europa uit zou moeten zien vanuit perspectief kind, gezin en zorgprofessional.
Hindoestanen kennen vele rituelen die de ziel van de mens begeleiden. Deze voltrekken zich met name in familieverband thuis met de eigen huispandit. Toch kan het goed zijn hiernaar te vragen. De Hindoestanen kennen heel veel afscheidsrituelen die in huiselijke kring voltrokken worden. Het moment van overlijden is zeer belangrijk en moet onmiddellijk gemeld worden aan de huispandit om de te verrichten rituelen te bepalen.
Het hebben en houden van hoop is in veel godsdiensten een godsdienstige plicht. Verlies je de hoop dan zeg je daarmee dat God uiteindelijk niet de touwtjes in handen heeft. In de islam is het een plicht om ook voor een ander de hoop hoog te houden. Beter sterft iemand die denkt dat hij zal genezen – want zijn gemoed zal nog vol verwachting zijn – dan dat iemand zonder hoop en zonder geloof gaat.
Wie ongeneeslijk ziek is en niet meer thuis kan of wil wonen, krijgt in een hospice goede zorg en aandacht in een huiselijke sfeer in de laatste levensfase.
Integraal Kankercentrum Nederland (IKNL) is een onafhankelijk kennisinstituut voor de oncologische en palliatieve zorg.
Voor veel godsdiensten, waaronder de joodse, is het van belang het lichaam na overlijden zo min mogelijk te verstoren.
Anders dan een hospice voor volwassenen, zijn kinderhospices er alleen voor kinderen die doodziek zijn en terminale zorg nodig hebben. Het is een huis waar zieke kinderen korte óf langere tijd kunnen verblijven waardoor ouders en het gezin even rustig op adem kunnen komen terwijl de zorg voor hun kind in professionele handen is.
Een verpleegkundig kinderzorghuis is een huis waar zieke kinderen/jongeren van 0 tot en met 18 jaar, vaak met complexe zorgvragen, (tijdelijk) kunnen verblijven of logeren. De verzorging en verpleging die 24 uur per dag, 7 dagen per week wordt gegeven, staat helemaal in het teken van wat een kind nodig heeft om ondanks de ziekte of beperking zich prettig te voelen.
Een ziekte die hoogstwaarschijnlijk zal uitlopen op een vroegtijdige dood, maar waarbij ook de kans bestaat op langdurig overleving tot aan de volwassen leeftijd.
Aandoening waarbij het kind meestal vroegtijdig dood gaat.
Bijvoorbeeld dat een kind met een kaal hoofd op school snel te horen zal krijgen wat hij of zij heeft.
In het symbool dat voor ouders betekenis heeft, zoals de vlinder, een vogeltje, een libelle, etc., dat zich op specifieke momenten aan de familie laat zien. Maar ook door middel van storingen in elektrische apparaten als de tv of dvd-speler. Deze ervaringen hebben grote betekenis voor de personen die ze meemaken, maar worden niet vanzelfsprekend met buitenstaanders gedeeld uit angst daarin afgewezen te worden.
Voor moslims kan het zinvol zijn om te verwijzen naar of contact op te nemen met een imam om met recitaties uit de koran de overgang van de ziel naar het paradijs zo makkelijk mogelijk te maken. Deze gebeden en recitaties zijn echter geen noodzakelijk ritueel i.t.t. de begrafenisrituelen. In de islam is het belangrijk dat mensen uit de geloofsgemeenschap een rituele wassing , vergezeld door Koranrecitaties, verrichten en het lichaam in een speciaal gewaad wikkelen. Van te voren afstemming over wie wat doet, is gewenst.
Er zijn ook vele niet-godsdienstige afscheidsrituelen, die in veel gevallen spontaan ontstaan, Kinderen en ouders zoeken soms eigen rituelen uit. Bv het samen kijken van de babyfoto’s en herinneringen ophalen aan de vroege kinderjaren.
Weliswaar schrijft de islam voor dat het lichaam in een staat van heelheid aan Allah zou moeten worden teruggegeven, maar het leven gaat altijd voor de leer. Als het leven van een ander in het geding is, is ook orgaandonatie bij leven mogelijk. Op al deze gebieden bestaat echter in de persoonlijke beleving van mensen grote weerstand.
Met partners worden in dit stuk bedoeld: professionals / organisaties / vrijwilligers / bestuurders / patiënten en naasten.
Regio Utrecht betreft de regio’s Noordwest Veluwe, Eemland, Utrecht stad, Noordwest-, Zuid- en Zuidoost Utrecht en Rivierengebied.
Regio Zuidoost betreft de regio’s Oost-Veluwe, Zutphen, Achterhoek, De Liemers, Arnhem, Gelderse Vallei, Zuid-Gelderland, Noordelijke Maasvallei. Oss-Uden-Veghel en ’s Hertogenbosch-Bommelerwaard.
Regio Holland Rijnland betreft de regio’s Zuid-Holland Noord, Midden-Holland, Haaglanden en Delft-Westland-Oostland.
Respijtzorg betekent dat iemand de zorg overneemt van de mantelzorger. Bijvoorbeeld als de mantelzorger op vakantie gaat, of als hij of zij de zorg tijdelijk niet aan kan. Ook logeren of dagopvang is een vorm van vervangende zorg die de mantelzorger ontlast.
De richtlijn ‘Palliatieve zorg voor kinderen’ is een algemene medische richtlijn. ‘Algemeen’ wil zeggen voor alle kinderen met een ziekte of aandoening, niet specifiek een bepaalde groep of bepaalde aandoening. ‘Medisch’ wil zeggen dat het specifiek gaat over hoe symptomen, verschijnselen of klachten behandeld zouden kunnen worden. En dat deze voorgestelde behandeling gebaseerd is op medisch wetenschappelijk onderzoek, dan wel kennis en ervaring van de (medisch)behandelaars.
Bij een somatische aandoening heeft iemand lichamelijke en psychische klachten. Iemand heeft bijvoorbeeld veel pijn en is daar angstig of somber bij.
De taskforce zorgt ervoor dat palliatieve zorg voor kinderen en jongeren sterker wordt vertegenwoordigd binnen de EAPC. Hierdoor kan de EAPC in heel Europa één stem geven voor palliatieve zorg voor alle leeftijdsgroepen. De Taskforce brengt iedereen samen die werkt aan de ontwikkeling en ondersteuning van palliatieve zorg voor kinderen en jongeren.
Het gebruik van de term ‘terminale ziekte’ is vaak verwarrend. Het wordt meestal gebruikt om zowel de kinderen met een levensduurverkortende ziekte aan te duiden, als ook de kinderen met een levensbedreigende ziekte op het moment dat de dood in zicht komt. Sommigen gebruiken de term ‘terminale ziekte’ alleen voor kinderen die in de stervensfase zijn, omdat het moeilijk is om een kind met bijvoorbeeld Cystic Fibrosis of de ziekte van Batten, dat nog in goede doen is, te beschouwen als terminaal ziek
Soms denken mensen dat heftige rouw gelijk staat aan pathologische rouw, maar dat hoeft niet zo te zijn. Rouwen is heel hard werken en dat hoeft niet ongemerkt te gebeuren. Rouwen is bovenal een persoonlijke proces, waarbij het vooral van belang is degene die rouwt niet het gevoel te geven dat hij of zij ‘het’ verkeerd doet. Er is geen protocol voor gezonde rouw.
De volgende 9 ernstige verschijnselen komen vaak voor bij kinderen in de palliatieve fase:
De ‘trage’ vragen ( die geen snel antwoord kennen) zullen daardoor eerder impliciet dan expliciet ter sprake gebracht worden. Men is bezig te overleven en er is niet altijd tijd of ruimte voor bespiegeling.
De wereld blijkt niet veilig, niks en niemand blijkt bescherming te bieden tegen de grootste calamiteiten. Ook God niet. Bij velen roept dit vragen op naar de zin van leven, naar het waarom en waartoe . Vragen of men gestraft wordt of op de proef gesteld. Dit gebeurt niet alleen bij mensen die zich tot een religieuze of levensbeschouwelijke traditie rekenen. Er zijn niet veel mensen bij wie de vragen helemaal niet opkomen naar de zin van wat hen overkomt, de zin van het leven van een kind dat maar zo kort dreigt te zijn en zo getekend door pijn.
Het bewaken van het welbevinden van de patiënt in tijden van crisis is in vele culturen of religies belangrijk. Dit kan betekenen dat je als ouder(s) niet wil dat je kind met het slechte nieuws geconfronteerd wordt. De wijze waarop tegenover het kind daarover gesproken wordt door de zorgprofessional en aan de andere kant door de familie, kan onderling afgesproken worden. Geestelijk verzorgers kunnen daarin handvatten bieden.
De zorg voor jouw kind is gericht op het bevorderen van comfort en niet meer op het veranderen van het ziekteproces. Als een behandeling medisch gezien geen zin meer heeft, of als een (wilsbekwaam) kind behandeling weigert, kan er een moeilijk besluit genomen moeten worden: de behandeling staken, niet starten of beperken. Jullie komen samen tot dit besluit maar uiteindelijk is het de hoofdbehandelaar die deze keuze maakt/moet maken. Uiteraard blijven de zorgverleners zich inzetten zodat uw kind zich zo comfortabel mogelijk voelt.
اقرأ قصص وتجارب الأشخاص الملتزمين بتحسين الرعاية التلطيفية للأطفال في هولندا بطريقة خاصة. مقابلات حول المهنة ولقاءات خاصة وتطورات مثيرة. يمكنك أيضًا قراءة الكتب مع تجارب الآخرين.
في قسم "الشغف بالمهنة" ، نسأل المتخصصين في الرعاية الصحية ما الذي يدفعهم إلى تكريس أنفسهم للرعاية التلطيفية للأطفال. هذه المرة ، ستتحدث تانيا فان روزمالين ، أخصائية علاج الحزن والفقدان ، إلى روب برونتنك. روب صحفي ومؤلف وخبير في الرعاية التلطيفية. هذا العام يعمل في مهنة التسكين لمدة 25 عامًا. حان الوقت للتفكير في شغفه بالمهنة.
نلتقي عبر الإنترنت ، في مكتب بعضنا البعض. الخلفيات تحمل بعض التشابه. كلانا في مكان مع خزانة مليئة بالكتب خلفنا. الأدب والروايات المهنية حول الرعاية التلطيفية والموت والموت والحداد. خزانة روب تأخذ الكعكة. معبأة خمسة أرفف بطول 3 أمتار على الأقل. بالنسبة للشخص العادي ، يبدو الأمر غير منظم ، لكن يوجد بالفعل نظام فيه. كتبه مرتبة حسب الموضوع. وأضيف قسم مؤخرًا: مصادر الأدب للكتاب الجديد ، والذي يقوم بكتابته مرة أخرى مع شريكته ماريسكا أوفرمان. سيكون تكملة لأني لا أعرف ماذا أقول .
يقول عن ذكراه السنوية: `` أعتقد حقًا أنها فترة طويلة بشكل لا يصدق. أنا في الواقع بدأت للتو. أتمنى أن أتمكن من استنساخ نفسي ست مرات أخرى وبعد ذلك يمكنني الحفاظ على عمل كل تلك الحيوانات المستنسخة. بعد 25 عامًا ، لم يعد هناك حقًا أقل في الكتابة أو التطوير حول الرعاية التلطيفية. ربما أكثر من ذلك ، أنها تحصل على المزيد والمزيد من الاهتمام. في وقت سابق كان لديك الرواد الذين جعلوا الطرق سالكة. الآن انتقلت الرعاية التلطيفية إلى نطاق اهتمام أتباع الاتجاه. يؤدي ذلك أيضًا إلى بعض التلوث. إذا ألقيت نظرة على التخطيط المسبق للرعاية (ACP) ، التخطيط المسبق للرعاية. أرى نوعًا من التهجين المزدوج في هذا ، من ناحية نوع ACP 1.0 ، والذي يتضمن بشكل أساسي وضع علامة على القوائم مع الموضوعات الطبية فقط. و ACP 2.0 ، وهو متغير يتجاوز الموضوعات الطبية ، ويتعامل أيضًا مع المعايير والقيم التي تكمن وراءه. وهذا ، في رأيي ، هو أكثر بكثير مما يجب أن يكون عليه التخطيط المسبق للرعاية. في عالم الرعاية التلطيفية للأطفال ، أعتقد أن التخطيط المسبق للرعاية أكثر ملاءمة للنظرية والمحرك الحقيقي. وخير مثال على ذلك هو خطة الرعاية الفردية.
هذا يثبت ذلك: إذا كان أي شخص خبيرًا في الرعاية التلطيفية ، فهو روب. يتابع التطورات عن كثب منذ سنوات ويكتب عنها في الكتب والمجلات. إنه نشط أيضًا على وسائل التواصل الاجتماعي كل يوم تقريبًا. إنه يطرح مواضيع مهمة ولا يتردد في طرح معضلات صعبة على الطاولة. سواء كان الأمر يتعلق بجعل الموت موضوعًا للنقاش ، أو التغييرات الاجتماعية المحيطة بالإنهاء الفعلي للحياة أو المساءلة عن أموال الدعم. يبقي الناس يقظين وحذرين. روب لديه شيء ناشط فيه. وفي نفس الوقت يعرف كيف يلمس القارئ في كتبه بأسلوبه الدافئ في الكتابة. كيف يصف نفسه؟
لا يمكنني فصل الصحافة عن النشاط. لا توجد صحافة بدون نشاط في مجال الرعاية التلطيفية أيضًا. لكني لست ناشط بور سانغ. أنا أكثر بكثير من المتفرج والمتفرج على الهامش. وقد اختلط هذا الدور مع هذا الاتجاه الناشط. هذا يعني أنه يمكنني النظر من خلال عدسة مستقلة من مكان خارجي. من المفيد أيضًا لنضج حركة أن يكون هناك أشخاص يواصلون انتقادهم ، كصديق ناقد. أنا أعتز بهذا الدور. أنا داعم كبير للتطورات والوعي بالرعاية التلطيفية. لكن هذا لا يعني أن كل ما يحدث رائعًا. ومن هذا المنصب المستقل يمكنني أيضًا تسمية ذلك. أعاني من حساسية تجاه الهدر وأعاني من المساواة والظلم ، على سبيل المثال عندما لا تحظى مجموعات معينة من المرضى بالاهتمام الكافي. وهذا هو أحد العوامل التي جعلتني على اتصال بالرعاية التلطيفية للأطفال.
كان هناك شخص واحد أشعل النار في الرعاية التلطيفية للأطفال في كلانا: ماري خوسيه بولس. يتذكرها روب بوضوح. في عام 2005 طلبت مني ماري جوزيه أن أكتب كتابًا عن الرعاية التلطيفية للأطفال ، بناءً على تجربتها الشخصية بعد وفاة ابنهما كاريل البالغ من العمر عشر سنوات. أجبرني البحث الخاص بهذا الكتاب على التعرف بشكل أفضل على الرعاية التلطيفية للأطفال. لقد أجريت العديد من المحادثات مع ماري جوزيه وزوجها ثيو وشقيق كاريل توماس. أجريت أيضًا أبحاثًا في بريطانيا العظمى ، حيث كان هناك بالفعل المزيد من التطورات في مجال الرعاية التلطيفية للأطفال. زرت عائلات هناك مع طفل مصاب بمرض عضال ، وذهبت إلى دور رعاية الأطفال ، وقمت بأبحاث أدبية. هكذا ولد هذا الكتاب.
ولذا فقد تواصلت مع عدد من الرواد الآخرين في هذا المجال ، والذين تمكنت من التفكير معهم في إعادة كتابة تعريف منظمة الصحة العالمية للرعاية التلطيفية ليشمل الرعاية التلطيفية للأطفال. كان ذلك وقتًا تعرف فيه كنوع من راكبي الأمواج أنك في بداية موجة ستصبح كبيرة جدًا وستتدحرج على الأرض في مرحلة ما. وكان هناك حماس كبير لتوجيه تلك الموجة وجعلها أكبر وأكبر. شعرت بالفخر لوجودي هناك. وبعد ذلك كنت حريصًا على الاستمرار في متابعتها لمعرفة ما إذا كانت هذه الحركة ستستمر في التحرك في الاتجاه الصحيح. هذا من شأنه أن يحافظ على الفردية والنضارة والإبداع.
أدرك ذلك الحماس المعدي لماري خوسيه الذي يتحدث عنه روب. في ذلك الوقت ، أعطاني كتاب In the Sign of Life الدفعة الأخيرة التي يضرب بها المثل ليعني شيئًا ما في الرعاية التلطيفية للأطفال. في المستشفى الجامعي حيث كنت أعمل في ذلك الوقت ، شعرت غالبًا بأنني خالي الوفاض عندما تبين أن الأطفال يعانون من مرض عضال. في حين أن الرعاية لا تزال تعني الكثير لتلك العائلات. بعد قراءة هذا الكتاب ، انضممت إلى مؤسسة Pal ، التي سبقت مركز المعرفة الحالي للرعاية التلطيفية للأطفال. أردت بشكل خاص أن ألفت الانتباه إلى نمو الأطفال المصابين بمرض عضال ، والذي يستمر حتى اللحظة الأخيرة. وللخسارة والحزن في العائلات خاصة في المرحلة الملطفة. منذ ذلك الحين ، لم نتخلى أنا وروب عن الرعاية التلطيفية للأطفال.
هناك الكثير من المواضيع التي يمكن الكتابة عنها في السنوات القادمة. يمتلك روب بعض السمات المفضلة التي تدفعه. أود أن ألفت الانتباه إلى الرعاية التلطيفية في الطب النفسي. بالإضافة إلى ذلك ، سأستمر في متابعة حركة دور القتل الرحيم في الرعاية التلطيفية ، بما في ذلك الرعاية التلطيفية للأطفال. عندما يتعلق الأمر بالأطفال في الرعاية التلطيفية ، أود أن يهتم مقدمو الرعاية بالأطفال الذين لا يلتقون بهم كمرضى ، ولكنهم يلتقون في النظام الذي يعملون فيه. لا تزال هناك نقطة عمياء كبيرة في مجال الرعاية الصحية. قد يكون التفكير المنهجي في الرعاية التلطيفية الآن جزءًا أكثر من الرعاية. الرعاية اللاحقة هي طفل آخر مهمل يتم الحديث عنه كثيرًا ، ولكن لا يتم فعل الكثير. هذه النقاط في أفضل 5 نقاط لدي على أي حال.
بصفتي معالجًا للحزن والفقدان ، أشعر بقدر كبير من الرضا من توجيه الآباء والأطفال. في بعض الأحيان ، يمكن لشيء صغير جدًا أن يحدث فرقًا كبيرًا. روب على اتصال غير مباشر مع المرضى والأقارب. أخيرًا ، السؤال: ما هي قوتك الدافعة؟ "يمكن أن يجعلني سعيدًا جدًا إذا كان بإمكاني أن أكون رابطًا بين شيء كتبته أو صنعته وشيء يحتاجه شخص ما ، مثل بطاقات المعنى . أعتقد أن كل طلب يجعل شخصين سعداء: الشخص الذي يشتري بطاقة ، والشخص الذي يتلقى البطاقة. موقع الويب الخاص بي palliatievezorg.nl يجعلني سعيدًا جدًا أيضًا. بالصدفة ، لدي استطلاع على الموقع منذ أسبوع. سأتلقى بريدًا إلكترونيًا حول كل إرسال. امتلأ صندوق بريدي بمئات رسائل البريد الإلكتروني يوميًا. هذا يعني أن مئات الأشخاص يأتون لقراءة "شيئًا ما" على موقعي كل يوم. لا أعرف ما إذا كان ذلك مبررًا ، لكنه بالتأكيد يمنحني شعورًا بأنني ذو مغزى بالنسبة لهم. قال لي أحدهم ذات مرة: نحن في الحقيقة نرمي القطرات على اللوح المتوهج. يمكنك أن تطلق على ذلك كلامًا غير منطقي ، لكن هذا ليس كيف أنظر إليه. سوف تكون أقل بقليل من هذا الانخفاض على أي حال. لذا: استمر في إنشاء تلك القطرات التي تسقط على تلك الصفيحة المتوهجة ، وافعل ذلك للأشخاص الذين هم تحت تلك القطرات! وآمل أنه بهذه النيران في قلبي يمكنني الاستمرار في الكتابة لمدة 25 عامًا قادمة.
المؤلف: تانيا فان روزمالين
المصور: إدوارد إرنست