We houden de wet aan voor verlengde jeugdhulp: hulp aan jeugdigen tussen de 18 en 23 jaar.
In verschillende culturen komt direct taalgebruik van de arts over het einde van medische mogelijkheden van de patiënt als een schok over. In verschillende religies kan nooit de arts zeggen of de patiënt dood gaat. Dit is in hun visie voorbehouden aan God/ Allah.
Welke factoren spelen een rol bij de behandeling? Er zijn een groot aantal factoren die een rol spelen bij beslissingen over welke behandeling in de palliatieve fase het meest passend is. Het belang van het kind staat altijd voorop en elk kind dient met waardigheid, respect en privacy behandeld te worden. Zorgverleners overleggen voortdurend met u en met uw kind over de keuze’s en de te nemen stappen. Ze doen dit op een manier die voor u en uw kind begrijpelijk is. Uw mening en wensen en die van uw kind moeten zwaar wegen in afwegingen over alle aspecten van de zorg. Indien nodig biedt men u een second opinion aan.
Bij sommige moslims kan het voorkomen dat men het belangrijk vindt dat de zieke niet te weten komt wat hem of haar mankeert. Zeker als het om een levensbedreigende ziekte gaat. In meer culturen gaat het ‘welzijn’ van de patiënt boven diens (recht op) waarheid. De patiënt wordt beschermd. Dit is helemaal aan de orde als het om een kind gaat. Een woord als ‘kanker’ mag niet vallen.
Doop of ziekenzalving kan voor kind en familie een christelijk ritueel zijn om de onderlinge verbondenheid in liefde tot uiting te brengen en te delen in de verwachting dat deze verbinding tot over de grenzen van het leven standhoudt. De geestelijke verzorging kan hierin een rol vervullen. Maar natuurlijk ligt een geloofsgemeenschap in de buurt nog meer voor de hand, zeker als het kind thuis is.
Close-reading betekent dat een tekst meerdere keren gelezen wordt. Iedere keer wordt er stil gestaan bij een ander leesdoel. Een tekst wordt hierdoor vanuit meerdere perspectieven belicht.
In veel culturen en godsdiensten treft de ziekte van een lid van de familie het geheel. Zo veel mogelijk mensen zijn in moeilijke fases aanwezig. In het ziekenhuis of thuis. Het is hun godsdienstige plicht om ‘er te zijn’. De familie wordt vaak betrokken bij keuzes op medisch-ethisch terrein.
Gezamenlijke besluitvorming is een centraal element binnen de kinderpalliatieve zorg. In de richtlijn kinderpalliatieve zorg is er een hoofdstuk gewijd aan besluitvorming. Hierin wordt een samenvatting gegeven van de bestaande kennis, en er worden 26 aanbevelingen gedaan over de algemene aspecten van het continue proces van gezamenlijke besluitvorming.
Het handvest is een beschrijving van hoe goede kinderpalliatieve zorg er in Europa uit zou moeten zien vanuit perspectief kind, gezin en zorgprofessional.
Hindoestanen kennen vele rituelen die de ziel van de mens begeleiden. Deze voltrekken zich met name in familieverband thuis met de eigen huispandit. Toch kan het goed zijn hiernaar te vragen. De Hindoestanen kennen heel veel afscheidsrituelen die in huiselijke kring voltrokken worden. Het moment van overlijden is zeer belangrijk en moet onmiddellijk gemeld worden aan de huispandit om de te verrichten rituelen te bepalen.
Het hebben en houden van hoop is in veel godsdiensten een godsdienstige plicht. Verlies je de hoop dan zeg je daarmee dat God uiteindelijk niet de touwtjes in handen heeft. In de islam is het een plicht om ook voor een ander de hoop hoog te houden. Beter sterft iemand die denkt dat hij zal genezen – want zijn gemoed zal nog vol verwachting zijn – dan dat iemand zonder hoop en zonder geloof gaat.
Wie ongeneeslijk ziek is en niet meer thuis kan of wil wonen, krijgt in een hospice goede zorg en aandacht in een huiselijke sfeer in de laatste levensfase.
Integraal Kankercentrum Nederland (IKNL) is een onafhankelijk kennisinstituut voor de oncologische en palliatieve zorg.
Voor veel godsdiensten, waaronder de joodse, is het van belang het lichaam na overlijden zo min mogelijk te verstoren.
Anders dan een hospice voor volwassenen, zijn kinderhospices er alleen voor kinderen die doodziek zijn en terminale zorg nodig hebben. Het is een huis waar zieke kinderen korte óf langere tijd kunnen verblijven waardoor ouders en het gezin even rustig op adem kunnen komen terwijl de zorg voor hun kind in professionele handen is.
Een verpleegkundig kinderzorghuis is een huis waar zieke kinderen/jongeren van 0 tot en met 18 jaar, vaak met complexe zorgvragen, (tijdelijk) kunnen verblijven of logeren. De verzorging en verpleging die 24 uur per dag, 7 dagen per week wordt gegeven, staat helemaal in het teken van wat een kind nodig heeft om ondanks de ziekte of beperking zich prettig te voelen.
Een ziekte die hoogstwaarschijnlijk zal uitlopen op een vroegtijdige dood, maar waarbij ook de kans bestaat op langdurig overleving tot aan de volwassen leeftijd.
Aandoening waarbij het kind meestal vroegtijdig dood gaat.
Bijvoorbeeld dat een kind met een kaal hoofd op school snel te horen zal krijgen wat hij of zij heeft.
In het symbool dat voor ouders betekenis heeft, zoals de vlinder, een vogeltje, een libelle, etc., dat zich op specifieke momenten aan de familie laat zien. Maar ook door middel van storingen in elektrische apparaten als de tv of dvd-speler. Deze ervaringen hebben grote betekenis voor de personen die ze meemaken, maar worden niet vanzelfsprekend met buitenstaanders gedeeld uit angst daarin afgewezen te worden.
Voor moslims kan het zinvol zijn om te verwijzen naar of contact op te nemen met een imam om met recitaties uit de koran de overgang van de ziel naar het paradijs zo makkelijk mogelijk te maken. Deze gebeden en recitaties zijn echter geen noodzakelijk ritueel i.t.t. de begrafenisrituelen. In de islam is het belangrijk dat mensen uit de geloofsgemeenschap een rituele wassing , vergezeld door Koranrecitaties, verrichten en het lichaam in een speciaal gewaad wikkelen. Van te voren afstemming over wie wat doet, is gewenst.
Er zijn ook vele niet-godsdienstige afscheidsrituelen, die in veel gevallen spontaan ontstaan, Kinderen en ouders zoeken soms eigen rituelen uit. Bv het samen kijken van de babyfoto’s en herinneringen ophalen aan de vroege kinderjaren.
Weliswaar schrijft de islam voor dat het lichaam in een staat van heelheid aan Allah zou moeten worden teruggegeven, maar het leven gaat altijd voor de leer. Als het leven van een ander in het geding is, is ook orgaandonatie bij leven mogelijk. Op al deze gebieden bestaat echter in de persoonlijke beleving van mensen grote weerstand.
Met partners worden in dit stuk bedoeld: professionals / organisaties / vrijwilligers / bestuurders / patiënten en naasten.
Regio Utrecht betreft de regio’s Noordwest Veluwe, Eemland, Utrecht stad, Noordwest-, Zuid- en Zuidoost Utrecht en Rivierengebied.
Regio Zuidoost betreft de regio’s Oost-Veluwe, Zutphen, Achterhoek, De Liemers, Arnhem, Gelderse Vallei, Zuid-Gelderland, Noordelijke Maasvallei. Oss-Uden-Veghel en ’s Hertogenbosch-Bommelerwaard.
Regio Holland Rijnland betreft de regio’s Zuid-Holland Noord, Midden-Holland, Haaglanden en Delft-Westland-Oostland.
Respijtzorg betekent dat iemand de zorg overneemt van de mantelzorger. Bijvoorbeeld als de mantelzorger op vakantie gaat, of als hij of zij de zorg tijdelijk niet aan kan. Ook logeren of dagopvang is een vorm van vervangende zorg die de mantelzorger ontlast.
De richtlijn ‘Palliatieve zorg voor kinderen’ is een algemene medische richtlijn. ‘Algemeen’ wil zeggen voor alle kinderen met een ziekte of aandoening, niet specifiek een bepaalde groep of bepaalde aandoening. ‘Medisch’ wil zeggen dat het specifiek gaat over hoe symptomen, verschijnselen of klachten behandeld zouden kunnen worden. En dat deze voorgestelde behandeling gebaseerd is op medisch wetenschappelijk onderzoek, dan wel kennis en ervaring van de (medisch)behandelaars.
Bij een somatische aandoening heeft iemand lichamelijke en psychische klachten. Iemand heeft bijvoorbeeld veel pijn en is daar angstig of somber bij.
De taskforce zorgt ervoor dat palliatieve zorg voor kinderen en jongeren sterker wordt vertegenwoordigd binnen de EAPC. Hierdoor kan de EAPC in heel Europa één stem geven voor palliatieve zorg voor alle leeftijdsgroepen. De Taskforce brengt iedereen samen die werkt aan de ontwikkeling en ondersteuning van palliatieve zorg voor kinderen en jongeren.
Het gebruik van de term ‘terminale ziekte’ is vaak verwarrend. Het wordt meestal gebruikt om zowel de kinderen met een levensduurverkortende ziekte aan te duiden, als ook de kinderen met een levensbedreigende ziekte op het moment dat de dood in zicht komt. Sommigen gebruiken de term ‘terminale ziekte’ alleen voor kinderen die in de stervensfase zijn, omdat het moeilijk is om een kind met bijvoorbeeld Cystic Fibrosis of de ziekte van Batten, dat nog in goede doen is, te beschouwen als terminaal ziek
Soms denken mensen dat heftige rouw gelijk staat aan pathologische rouw, maar dat hoeft niet zo te zijn. Rouwen is heel hard werken en dat hoeft niet ongemerkt te gebeuren. Rouwen is bovenal een persoonlijke proces, waarbij het vooral van belang is degene die rouwt niet het gevoel te geven dat hij of zij ‘het’ verkeerd doet. Er is geen protocol voor gezonde rouw.
De volgende 9 ernstige verschijnselen komen vaak voor bij kinderen in de palliatieve fase:
De ‘trage’ vragen ( die geen snel antwoord kennen) zullen daardoor eerder impliciet dan expliciet ter sprake gebracht worden. Men is bezig te overleven en er is niet altijd tijd of ruimte voor bespiegeling.
De wereld blijkt niet veilig, niks en niemand blijkt bescherming te bieden tegen de grootste calamiteiten. Ook God niet. Bij velen roept dit vragen op naar de zin van leven, naar het waarom en waartoe . Vragen of men gestraft wordt of op de proef gesteld. Dit gebeurt niet alleen bij mensen die zich tot een religieuze of levensbeschouwelijke traditie rekenen. Er zijn niet veel mensen bij wie de vragen helemaal niet opkomen naar de zin van wat hen overkomt, de zin van het leven van een kind dat maar zo kort dreigt te zijn en zo getekend door pijn.
Het bewaken van het welbevinden van de patiënt in tijden van crisis is in vele culturen of religies belangrijk. Dit kan betekenen dat je als ouder(s) niet wil dat je kind met het slechte nieuws geconfronteerd wordt. De wijze waarop tegenover het kind daarover gesproken wordt door de zorgprofessional en aan de andere kant door de familie, kan onderling afgesproken worden. Geestelijk verzorgers kunnen daarin handvatten bieden.
De zorg voor jouw kind is gericht op het bevorderen van comfort en niet meer op het veranderen van het ziekteproces. Als een behandeling medisch gezien geen zin meer heeft, of als een (wilsbekwaam) kind behandeling weigert, kan er een moeilijk besluit genomen moeten worden: de behandeling staken, niet starten of beperken. Jullie komen samen tot dit besluit maar uiteindelijk is het de hoofdbehandelaar die deze keuze maakt/moet maken. Uiteraard blijven de zorgverleners zich inzetten zodat uw kind zich zo comfortabel mogelijk voelt.
اقرأ قصص وتجارب الأشخاص الملتزمين بتحسين الرعاية التلطيفية للأطفال في هولندا بطريقة خاصة. مقابلات حول المهنة ولقاءات خاصة وتطورات مثيرة. يمكنك أيضًا قراءة الكتب مع تجارب الآخرين.
في قسم "شغف المهنة" في رسالتنا الإخبارية ، نسأل المتخصصين في الرعاية الصحية ما الذي يدفعهم إلى تكريس أنفسهم للرعاية التلطيفية للأطفال. هذه المرة تتحدث كارين بيندلز - دي هيوس. وهي طبيبة أطفال للاضطرابات الخلقية الوراثية في Erasmus MC-Sophia في روتردام ومؤسس مشارك لفريق راحة الأطفال هناك.
هذا هو الحال مع سؤال معقد من الآباء. يتعلق هذا بسؤال على المستوى الأخلاقي ، مسار مرض طفل مصاب باضطراب عصبي وكيفية المضي قدمًا. كان النهج الذي وضعناه في الاعتبار كمقدمي رعاية مختلفًا عن الطريقة التي رأى بها الآباء ذلك. تسبب هذا في الكثير من النقاش في القسم.
كنت مسؤولاً عن رعاية ذلك الطفل. نظرًا لاختلاف وجهات النظر ، بدأت في مناقشة مع جميع المعنيين كيف يمكننا المضي قدمًا ، وكيف يمكننا تلبية رغبات الوالدين ، مع الالتزام بالقواعد القانونية والأخلاقية. ثم انتهى بي الأمر مع زميل ، طبيب أورام الأطفال. كان لديه بالفعل الخبرة اللازمة في مجال الرعاية التلطيفية للأطفال. ثم تشاورنا مع أخصائي الأخلاقيات الطبية لمعرفة ما إذا كان سيكون هناك دعم للنهج الذي أردنا تطويره ومن هناك وضعنا خطة لهذا الطفل. كانت هذه دراسة حالة مفيدة للغاية. كل شيء اجتمع معًا ، أيضًا من حيث العواطف. لقد تعلمنا ، من بين أمور أخرى ، أنه يجب إشراك الممرضات بشكل صحيح في المشاورات المختلفة. منذ ذلك الحين ، شاركوا دائمًا في استشاراتنا متعددة التخصصات. وقد علمني أن ما تفكر فيه أنت كمقدم رعاية مفيد للطفل والوالدين ، وأن هذا لا يجب أن يتوافق مع رغبات الأسرة على الإطلاق.
درس مهم آخر هو: راقب أيضًا الأشخاص في فريقك. أنت في بعض الأحيان منخرط بشكل مكثف مع الوالدين والطفل ، ولكن أيضًا تراقب بعضكما البعض وكيف يفعل زملاؤك ، ماذا يفعل هذا بهم؟
لحسن الحظ ، سارت الأمور على ما يرام بهذا المعنى: لقد اختبر الآباء أيضًا النهج المختار على أنه جيد. ضمن ما كان ممكنًا في ذلك الوقت ، سار هذا على أفضل وجه ممكن لجميع المعنيين. لقد كان طفلهم بمثابة نقطة تحول بالنسبة لنا. أردنا فريقًا أكثر هيكلية يمكننا من خلاله التشاور مع بعضنا البعض حول الأطفال الذين لديهم سؤال في نهاية العمر. كانت تلك بداية فريق الأطفال المسكنات ، والذي أصبح فيما بعد فريق الراحة للأطفال. غالبًا ما أفكر في هذا الطفل وأستخدم هذه الحالة بانتظام كمثال في التعليم ".
"الحالة التي ذكرتها جعلتني أرغب بنفسي في معرفة المزيد عن الرعاية التلطيفية للأطفال. أعمل مع الأطفال الضعفاء والأطفال المصابين باضطرابات وراثية وخلقية. هؤلاء هم في الغالب أطفال يعانون من مشاكل في القلب أو الرئة أو مشاكل عصبية. هؤلاء الأطفال غالبًا ما يخضعون لرعايتنا منذ سن مبكرة. معظم الأطفال الذين أراهم معاقون عقليًا ، لذلك لا يمكنني حقًا أن أسألهم عما يريدون. هذا يمر من خلال الوالدين. ونتيجة لذلك ، أقوم ببناء علاقة معهم ولدي اتصال مكثف معهم. هذا ذو قيمة كبيرة. ولأنني أتابع هؤلاء الأطفال لفترة طويلة ، غالبًا ما أعلمهم القراءة جيدًا. لأنني أمشي معهم ومع عائلاتهم حتى يكبروا وينتقلوا إلى رعاية الكبار ، أو للأسف ، حتى يموتوا.
يمكنني التفكير معهم وحل المشكلات وجعل الأشياء محتملة. لدي محادثات معهم حول المستقبل - كيف يرونه لأطفالهم؟ ماذا يريدون وماذا لا؟ - وأحيانًا أسأل أسئلة "ماذا لو" الصعبة. الرعاية التلطيفية هي جزء لا يتجزأ من هذا ، بقدر ما أشعر بالقلق. لا يزال هناك اعتقاد خاطئ كبير بأن الرعاية التلطيفية (للأطفال) ليست سوى رعاية نهائية. ومع ذلك ، فالأمر لا يتعلق فقط بالموت ، بل بالعيش أيضًا. أعتقد أنه تحد كبير أن نذهب إلى ذلك بقلب وروح. لذا فإن تقديم الرعاية التلطيفية للأطفال هو ما أفعله في الواقع كل يوم ".
"KCT قيد التشغيل الآن ، لكنه لا يزال معقدًا. لدينا فريق جيد للغاية ، لكننا ما زلنا لا نحصل على تمويل هيكلي. لسوء الحظ ، ما زلنا لا نستطيع التخلص من ذلك على أرض الواقع ، لذلك يقوم الجميع بذلك بشكل جانبي. نتيجة لذلك ، غالبًا ما يكون للمهام الأخرى الأسبقية. بالطبع تفضل أن تكون قادرًا على ربط الممرضات بالعائلات ، كما يفعلون في KCTs الأخرى ، لكن لا يمكننا تقديم ذلك إلا في نطاق محدود. الجميع يعرف أين يجدنا بشكل أفضل ، وهذا أمر إيجابي بالتأكيد! "
"أريد أن أرى ما إذا كان بإمكاننا تنظيم الأمور بشكل أفضل حول KCT وما إذا كان هناك تمويل لها.
التخطيط المسبق للرعاية (ACP) مهم جدًا أيضًا. أن نناقش سيناريوهات مختلفة مع الطفل والأسرة في وقت مبكر جدًا. أن تكون لدينا صورة واضحة لرغباتهم واحتياجاتهم الآن وفي المستقبل. كيف حال الأشقاء؟ ما الذي يقلق الآباء؟ كيف يرى الآباء مرض طفلهم؟ يستغرق الأمر وقتًا لإجراء هذه المحادثات مع بعضهم البعض ويجب أن يكون الآباء أيضًا منفتحين عليها. أعتقد أنه يمكن دمج ذلك بشكل أكبر في طريقة العمل القياسية ولا يزال هناك مجال للتحسين في كيفية إجراء هذه الأنواع من المحادثات بشكل صحيح.
يتحدث جزء من ACP عن "ماذا لو". عدم اليقين هو جوهر الرعاية التلطيفية للأطفال. أنت لا تعرف أبدًا كيف ستنتهي الأمور. على سبيل المثال ، إذا تم إدخال طفل مصابًا بعدوى في الجهاز التنفسي ، فأنا أذكر دائمًا أن الأول يمكن أن يكون الأخير أيضًا. أحيانًا يراوغ الأطفال فجأة بسبب الحالة الأساسية. على العكس من ذلك ، يعيش الأطفال أحيانًا لفترة أطول بكثير مما كنت تتوقعه. من المهم التعامل مع حالة عدم اليقين هذه واستكشافها معًا. قد يكون ذلك أكثر وعيا ، لذا ستكون هذه هي مهمتي ".